ამერიკის პატარა ქალაქის მახლობლად, ქიმიურ ქარხანაში, გაჩნდა ხანძარი. მთელი შტატის სახანძრო მობილიზებულია, მაგრამ, ისეთი ძლიერი ხანძარია, ვერავინ ბედავს ქარხნის ტერიტორიაზე შესვლას. მოდის ახალ-ახალი სახანძრო რაზმები, მაგრამ ყველა შესასვლელთან ჩერდება.შეკრებილებს სიტყვით მიმართავს ქარხნის დირექტორი:
- ძვირფასო მეხანძრეებო, ქარხნის ტერიტორიის შუაში მდგომ ადმინისტრაციულ შენობაში ინახება ძალიან მნიშვნელოვანი კვლევითი დოკუმენტაცია. ქარხანას არ ვჩივით , მაგრამ, ვინც ამ დოკუმენტაციას გამოიტანს, მიიღებს ჯილდოს $50,000 ოდენობით.
განცხადებას არანაირი გამოხმაურება არ მოჰყოლია. ყველას ეშინია შესვლა.
ცოტა ხანში დირექტორმა ჯილდო $100,000-მდე გაზარდა, მაგრამ უშედეგოდ...
როდესაც სიტუაციიგან გამოსავალი აღარ სჩანდა, გამოჩნდა კიდევ ერთი, ძველი სახანძრო მანქანა. საქმე ისაა, რომ იმ ქალაქში ყოფილმა პენსიონერმა მეხანძრეებმა ჩამოაყალიბეს მოხალისე პენსიონერი მეხანძრეების რაზმი.
მოხალისეების ძველმა მანქანამ ჩაუქროლა ყველა ახალთახალ სახანძროს, შეანგრია ქარხნის ჭიშკარი და "შეიჭრა" ქარხნის (და ხანძრის) შუაგულში. გადმოხტნენ მეხანძრე ბაბუები და დაიწყეს გაცხოველებულ ბრძოლა ხანძართან. მთელი საზოგადოება განცვიფრებული უყურებს მათ სიმამაცეს.
2 საათის შემდეგ ხანძარი დაძლეულია და ფასეული დოკუმენტებიც გადარჩა.
ქარხნის დირექტორი, კიდევ ერთხელ, სიტყვით მიმართავს შეკრებილ პოლიციას, ჟურნალისტებს და მეხანძრეებს:
- ასეთი სიმამაცე არც მინახავს და არც მსმენია! საოცრებაა! ჩვენ გადავწყვიტეთ $200,000-იანი ჯილდო გადავცეთ მოხალისე პენსიონერ მეხანძრეებს.
დიდი აპლოდისმენტებისა და მილოცვების შემდეგ, ჟურნალისტი ინტერვიუს სთხოვს მოხელისე მეხანძრეების მეთაურს:
- რაში დახარჯავთ მიღებულ ჯილდოს - დაუსვა პირველი შეკითხვა
- ნუ... პირველ რიგში ამ ჩვენი სახანძრო მანქანის მუხრუჭებს შევაკეთებთ...
No comments:
Post a Comment